St.-Elisabethbegijnhof

GentBeghijnhofkerkbegijntjes

Gids voor de Gentse begijnhoven – Stad Gent 1984

Het St.-Elisabethbegijnhof wordt ook wel het “Oud Begijnhof” of “Groot Begijnhof” genoemd. Er wordt algemeen aangenomen dat dit begijnhof gesticht werd in 1234 doch ontbreken de bewijzen. De vroegste geschreven bronnen gaan terug tot 1242.

Begijnhoven waren een reactie op het zedelijk verval en wantoestanden die zich vanaf  de 12e eeuw voordeden. Nieuwe religieuze bewegingen ontstonden met nadruk op soberheid en geloof. Waar zij in eerste instantie verspreid en ten dienste van zieken en minder begoeden leefden groeide de drang zich in gemeenschap af te zonderen. Wat meer garantie bood op veiligheid en eerbaarheid.

GentBegijntjes

Handwerk in de werkkamer
Gids voor Gentse Begijnhoven – Stad Gent 1984

Onder impuls van Gravin Joanna van Constantinopel en haar zus Margareta verrees in 1234 op de terreinen van het “brouch” of “broekland”, een moerrassig gebied met poelen, een minidorp voor de begijnen: het St.-Elisabethbegijnhof.

Het beheer behoorde toe aan de Graven van Vlaanderen. Het geestelijke bestuur werd in 1246 overgelaten aan de Paters Predikheren. Twee aangewezen voogden, door Graaf Lodewijk van Male benoemd, en hun opvolgers kregen de opdracht bescherming te geven aan de bewoners van het hof. Wat zeker nodig was tijdens de 16-eeuwse godsdienstonlusten toen dit begijnhof en zijn inwoners het hard te verduren kregen.

Dit gesticht, met muren en wallen omgeven, met een poort omsloten, voorzien van kerk en gasthuis, was een stad op zich met nadruk op netheid, eenheid, orde en religie. Het had een internationaal aanzien dat spijtig genoeg gedoemd was om te verdwijnen.

De Franse bezetter deed de kerk in 1797 sluiten en verdreven zo de begijnen uit hun conventen. Ondanks de kerk op 31 mei 1801 terug werd geopend kantte het bestuur der godshuizen, die de volledige inboedel in eigendom hadden, zich tegen de begijntjes.

Na jarenlange plagerijen tot doel de begijntjes te verdrijven verlieten op 29 september 1874 de laatste begijnen het hof om zich te vestigen in hun nieuwe verblijfplaats te St.-Amandsberg geschonken door Hertog Engelbert-August van Arenberg.

Achter het oud kerkhof van de Dampoort verrees toen op de 8ha grond van de Nieuwhofkouter een nieuw Begijnhof. In 1950 zal Margriet Schaeck als laatste begijn toetreden tot het convent binnen het Begijnhof Sinte-Elisabeth. De vzw die dezelfde naam draagt is sinds 1925 eigenaar van het domein dat na de Eerste Wereldoorlog in handen van de staat kwam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s