Graffitistraatje

Het kronkelige steegje tussen de Hoogpoort en de Donkerstraat, het Werregarenstraatje, is meer gekend als het “Graffitistraatje”. Vooral onder de “creatief kunstige Gentenaars”, de vele stadslopers en de bewoners in de wijde omgeving van het politieke hart van Gent nl. het stadhuis.

Wie in het centrum van Gent de wat verscholen toegang tot de Werregarenstraat vindt en zich vervolgens in het smalle steegje waagt, wordt met een bombardement van kleurrijke spuitbuskunst beloond. De gevels fungeren er al decennia als het canvas waar straatkunstenaars hun creativiteit op botvieren. Van artistieke schilderingen, meterslang en -hoog, tot stilistische tags: het Graffitistraatje, zoals het hier officieus heet, doet zijn naam eer aan. Tijdens de Gentse Feesten legt een foto-expositie die bijzondere geschiedenis bloot.

Tijdens de Gentse Feesten – van vrijdag 19 juli tot en met zondag 28 juli 2024 – legt een fototentoonstelling de geschiedenis van het straatje bloot. Richard De Muynck is een van de curatoren. Fotograaf Ferdinand Feys maakte en selecteerde duizenden foto’s van de voorbij jaren. De expositie, die “Everything is still there” heet, toont op die manier welke onzichtbare kunst er achter de nieuwste graffiti-laag verscholen gaat.

“In de vorige eeuw speelden we een kat-en-muisspel met de politie”, vertelt Richard De Muynck (47). Hij stopte op 18-jarige leeftijd met school om zich helemaal op de graffiti te storten. En ook om geld te verdienen en alle boetes te kunnen betalen. “Want die waren in die tijd ontzettend hoog. We werden toen echt als criminelen behandeld.”

Dat veranderde toen in de jaren 1990 de Amerikaanse graffitikunstenaar John Matos vrij spel kreeg in een gedeelte van de Werregarenstraat. Toen bleek wat voor moois dat opleverde, stelden meer en meer huiseigenaren hun gevels ter beschikking. In de – deels ijdele – hoop dat er vervolgens niet meer op andere plekken gespoten werd, bestempelde het stadsbestuur de Werregarenstraat in 1995 uiteindelijk als officiële graffiti-locatie. Het Graffitistraatje was geboren. Waar buurtbewoners in het begin nog regelmatig de politie belden als er iemand met een spuitbus in de weer was, groeide het gaandeweg uit tot het populaire openluchtmuseum dat het nu is.

———-

Een vroegst bron gaat terug tot 1353 waar het vermeld staat als “up den oernic van Werregaren steghe”. Reeds in 1363 werd het hoekhuis met de Hoogpoort vernoemd naar Werregaren. Het doet vermoeden dat de Gentse familie Werregaren hun naam hebben ontleend aan de woning, met de kenmerken van een steen, en aan het straatje. Later kwam hier een herberg die geen al te goede naam had. In de 14e eeuw was dit straatje berucht wat leidde tot het plaatsen van een ijzeren hekken langs beide zijden van het straatje in opdracht van de schepenen.

In de 17e eeuw werd het in de volksmond het “Meyskenshuis, Meyskensstraetje of Blauwmeyskensstraetje genoemd. Logisch aangezien in 1623 in de Onderstraat het “Gesticht der Blauwe Meisjes” werd geopend, dat uitkwam in het Werregarenstraatje. In 1798 werd het overbouwd zoals wij het nu nog altijd kennen.

Marcus van Vaernewijck, Gents rederijker en geschiedschrijver, schreef dat het huis “De Werregaren” later de namen “De Griffioen” en “De Pellicaen” kreeg. Een griffioen is een fabelachtig dier, half leeuw half arend, doch sterker dan acht leeuwen en honderd arenden!

Langs deze steeg was er de verbinding met de Vrijdagsmarkt via de Donkerstraat en de Serpentstraat. De aanleg van de Borluutstraat, de huidige Belfortstraat, deed het Werregarenstraatje aan belang inboeten.

Rond 1830 zou er in dit pand een “publiekshuis” gevestigd zijn. Halverwege de 19e eeuw tot na de tweede wereldoorlog stond het gekend als een druk beklante “rendez-vous woning” waar de meisjes van plezier voor de nodige verstrooiing zorgden. Het hoeft niet gezegd dat de burger met aanzien dit straatje best vermeed.